De weg naar zwangerschap

Dat ik nu zwanger mag zijn beschouw ik niet als vanzelfsprekend. De weg naar onze zwangerschap was dan ook relatief lang. We hadden 2,5 jaar een kinderwens maar helaas bleef ons verlangen tot kort geleden onvervuld. Het is af en toe een strijd geweest. Ik heb veel vragen gehad naar God over het hoe en waarom. Mijn ervaring is dat je in je leven als Christen af en toe op een punt komt waarop je het lijden en de gebrokenheid van deze aarde een plek moet geven. Ik merk dat het bij mij persoonlijk af en toe terugkomt. Soms denk ik dat ik de wijsheid in pacht heb en dat ik het een plek heb gegeven totdat er weer een punt in je leven komt waardoor alles weer wordt geschud.

De kinderwens is een schudden geweest. Waarom duurt het zo lang, zullen we ooit kinderen krijgen, heeft het bidden nog wel zin, moeten naar het ziekenhuis, hoever gaan we met behandelingen, gaat God mij genezen of gebruikt hij de medische wetenschap daarvoor etc.

Hoop en teleurstelling

Soms kwam de strijd met elke maandelijkse periode terug, elke keer weer hoop….elke keer teleurstelling. De teleurstelling bereikte zijn hoogtepunt na een vroege miskraam in april 2014.

God volledig begrijpen doe ik niet, maar wat ik wel weet is dat Hij de Almachtige is en blijft. Slechte dingen overkomen goede en slechte mensen. Gunsten van God zijn niet te verdienen het is pure genade. Er is niets wat ik zou kunnen doen om een kindje te verdienen. Het is Zijn geschenk. Daar was ik me ook van bewust, we hebben onze webshop niet voor niets GiftfromGod.nl genoemd. Toch is iets zelf doorleven en ervaren iets heel anders. Je praat er niet meer zo gemakkelijk over. Vertrouwen hebben is niet gemakkelijk, het kost iets. Nu ik zwanger ben lijkt het gemakkelijker te gaan maar had ik ook zo veel vertrouwen gehad wanneer een zwangerschap uit zou blijven? Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven (Jer. 29:11).

Strijd

Het is echt een geloofsstrijd geweest. Ik heb periodes gehad dat ik niet meer bad, het voelde leeg steeds hetzelfde voor God neer te leggen en geen duidelijk antwoord te krijgen. Dit bereikte het hoogtepunt toen ik een miskraam kreeg. We hadden bewust gekozen een pauze in te lassen voor we weer naar het ziekenhuis zouden gaan. Deze pauze wilden we gebruiken om ons opnieuw op God af te stemmen en niet blind het voorstel van de arts te volgen. Na dik twee jaar hadden we onze eerste positieve zwangerschapstest. De timing leek echt bovennatuurlijk. We konden het niet bevatten. Helaas kreeg ik na twee dagen al licht bloedverlies. We hebben gebeden maar helaas verloren we het vruchtje drie dagen later. Het hoe en waarom begrijp ik nog steeds niet maar het heeft inmiddels een plekje gekregen. Ik heb het door Zijn kracht los kunnen laten.

Zegen

Maar wat was het een grote zegen dat het twee maanden later na de miskraam al weer zwanger mochten zijn. Toch bekroop mij vooral in de eerste maanden af en toe de angst dat het toch weer mis zou gaan. Als je zolang op een droom wacht kan je bijna niet geloven dat je droom uit zal gaan komen. En toch voelt het over het algemeen nu goed, ik heb meer rust. Uiteraard af en toe angsten en twijfels maar dat durf ik toch weer bij God neer te leggen. Dat we nu zwanger mogen zijn betekent het einde van een lange strijd maar nu we het einde van deze strijd bereikt is lijkt het al heel snel te vervagen. Als het eenmaal zover is vergeet je heel snel wat achter je ligt. Uiteraard blijf ik mijn achterhoofd houden dat dit niet voor iedereen is weggelegd en dat anderen nog midden in een dergelijke strijd zitten. Mijn hart gaat naar die personen uit.

Moeten en toverformules

Wat ik in deze periode onder andere heb geleerd is dat bij God niets moet. Ik ben allergisch geworden voor dat woord. Je moet het loslaten, je moet op vakantie, je moet geloof hebben, je moet bidden, je moet leven over je kindje uitspreken… en dan zul je zien. Allemaal liefdevolle tips en allemaal dingen die goed zijn om te doen. Begrijp me niet verkeerd ik ben niet tegen bidden, loslaten etc. Maar het zijn geen toverformules die je een gegarandeerde positieve uitkomst geven. En daarbij heeft ieder zijn eigen proces. God zelf leert je loslaten (ook al gaat dat met vallen en opstaan), Hij leert je geloven en komt zelfs je ongeloof tegemoet. Ik ben nog steeds geen geloofsheld en er is nog steeds werk aan de winkel maar ik wil je toch advies geven mocht je zelf in een moeilijke periode zitten. Hou vol, blijf in contact met God. Ook als is het enige wat je kunt uitbrengen: ”God ik begrijp U niet”. God luistert naar je. Ook al is de weg lang Hij leidt je er doorheen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *